ஓடிப்போலாமா? - 2

பாகம் 1

பேய்தனமாக மழை பொழிந்து கொண்டிருந்த ஒரு இரவு வேளை. பேருந்து நிறுத்தத்தில் எதிர் எதிர் புறமாக திரும்பி நின்றபடி இருவர்.

சற்று நேர அமைதிக்கு பின் வினோத், “நீ தான லேட்டா கிளம்பலாம்னு சொன்னெ? இப்ப என் மேல கோவிச்சுகிட்டா நான் என்ன செய்வேன்?”

“நான் எட்டரை மணிக்கு கிளம்பலாம்னு தான் சொன்னேன்…நீ தான் லேட் பண்ணிட்ட…இப்ப எப்படி வீட்டுக்கு போறது? மணி இப்பவே பத்தாச்சு….இந்த மழை இப்போதைக்கு முடியறா மாதிரி தெரியல!” நித்யாகோபமாய் கத்த, வினோத் அவளை அமைதிப் படுத்தும் எண்ணத்துடன் அவளருகில் வந்தான்.

“இப்ப பேசி ஒரு பிரயோஜனமும் இல்ல….வா…இப்படி உக்காரலாம்…”

இருவரும் அங்கிருந்த சிமெண்ட் இருக்கையில் அமர்ந்தனர்.

“ஏன் பஸ் ஸ்டேன்ட்ல இருந்து இத்தன தூரம் தள்ளி வீடெடுத்திருக்கீங்க?”

“மறுபடியும் ஆரம்பிக்காத…” நித்யாவின் குரலில் கடுகடுப்பு அதிகரிக்க, வினோத், “சரி…வேற எதாவது பேசுவோம்…ரொம்ப நாளா இதை கேக்கனும்னு நினைச்சேன்…மறந்தே போய்ட்டேன்…எனக்கு முதல்ல ஆபிஸ்ல உன்னை பாத்ததும் சுத்தமா அடையாளமே தெரியல…அதெப்படி உனக்கு மட்டும் என்னை உடனே அடையாளம் தெரிஞ்சிடுச்சு?”

“அதுவா? நான் அதுக்கு முன்னாடியே ஒரு ரெண்டு நாளா உன்னை பாத்துகிட்டு தான் இருந்தேன்…எங்கயோ பாத்த மாதிரி இருக்கேன்னு யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்…அப்புறம் அன்னிக்கு உன்னோட பேசினப்புறம் தான் ஸ்ட்ரைக் ஆச்சு…கண்டிப்பா நீயா தான் இருப்பன்னு…” என்று சொல்லி ஒரு வித நக்கலுடன் சிரித்தாள்.

“அதென்ன பேசின உடனே தெரிஞ்சுது? எப்படி?”

“உன்னை தவிர வேற யாரு இவ்ளோ நக்கலா, திமிரா பேசுவாங்க? அத வச்சு தான் நீயா தான் இருக்கனும்னு முடிவு பண்ணேன்…”

“என் காரெக்டரையே புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்கறீங்களே!! இவ்ளோ நாளா நாம பேசிட்டு இருக்கோம்ல? என்னிகாவது உன்கிட்ட நான் அந்த மாதிரி ரூடா பேசியிருக்கேனா? என்னவோ அன்னிக்கு ஏதோ ஒரு கடுப்பு, அப்புறம் உன்னை பாத்தவுடனே ஏதோ நக்கல் பண்ணனும்னு தோணுச்சு…அவ்ளோ தான்…”

“ஹ்ம்ம்…நாம பாத்து அதுக்குள்ள ஆறு மாசம் ஓடிடுச்சு? டைம் போனதே தெரியல இல்ல வினு?”

“எத்தன தடவை சொல்லியிருக்கேன்? என்னை அப்படி கூப்பிடாதன்னு? வினோத்னு கூப்பிடு, முடியலன்னா வினோத்குமார்னு கூப்பிடு!”

“ஏன்? பேசாம வினோத்குமார் நடராஜன் ன்னு கூப்பிடறேனே! என்னோட க்ளோஸ் ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் என்னை நித்தின்னு தான் கூப்பிடறாங்க…ஆனா நீ மட்டும் மாத்திக்கவே மாட்டேங்குற…நீ ஏன்டா இப்படி இருக்க?”

“யேய்…வாடா போடான்ன…அப்புறம் அன்னிக்கு மாதிரி புடிச்சு தள்ளி விட்டுடுவேன்…”

“ராமா!!! இவனோட தாங்க முடியலையே!!!!”

“யாரந்த ராமா? உன் டீம்மேட் ஒருத்தன் இருக்கானே! அவனா?”

நித்யா அவனை முறைத்துவிட்டு அமைதியானாள். மீண்டும் அவளை சமாதானப் படுத்தும் பணியில் அவனும் தீவிரமாக இறங்கினான். இப்படி அவன் அவளை சீண்டுவதும், அவள் கோவப்படுவதும், பதிலுக்கு அவள் அவனை சீண்டிப் பார்ப்பதும், அதுவே அவர்களுக்கு வாடிக்கை ஆகியிருந்தது.

ஏதேதோ சுவாரஸியமாக பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள், மழை நின்றதையும் மணி பதினொன்று முப்பதை கடந்ததையும் கவனிக்கவே இல்லை, நித்யாவின் கைபேசி சிணுங்கும் வரை. அழைத்தது அவள் தோழி.

“நித்தி! எங்கிருக்க?” பதட்டத்துடன் அவள் தோழி வினவ, அப்போது தான் மணியை பார்த்த நித்யா அதிர்ந்தாள், என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், “அது வந்து…இங்க தான் வீட்டுக்கு பக்கத்துல நடந்து வந்துட்டு இருக்கோம்…” என்று இழுத்தாள்.

“இவ்ளோ நேரம் என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? மழை நின்னு ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு…நானும் நீ வருவ வருவன்னு பாத்து அப்படியே தூங்கிப் போய்ட்டேன்…எந்திருச்சு பாத்தா மணி பதினொன்னேமுக்கால்! உன்னையும் கானோம்…ஒரு நிமிஷம் பயந்தே போய்ட்டேன்…”

“அதான் வினோத் கூட இருக்கான்ல? நான் இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல வந்தர்றேன்…”

கைபேசி இணைப்பை துண்டித்துவிட்டு வினோத்தை பார்த்தாள், அவனும் எழுந்து கிளம்புவதற்கு தயாராக இருந்தான். இவ்வளவு நேரம் மணி பார்க்காமல் பேசியிருந்திருக்கிறோமே என்று நித்யாவிற்கு ஒரு மாதிரியாக ஆகி விட்டது. எதுவும் பேசாமல் இருவரும் அவளது வீடு நோக்கி நடக்கத் துவங்கினர்.

“என்ன நித்யா? எதுவும் பேச மாட்டேங்குற?”

“இல்ல…ரொம்ப நேரம் பேசிட்டோம்ல? இவ்ளோ லேட் ஆச்சுன்னு தெரியவே இல்லை…”

“அதனால என்ன? உன் ஃப்ரெண்டு எதாவது சொன்னாளா?”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை…ஆமா…உங்க பீ.ஜியில நீ லேட்டா போனா எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்களா?” என்று நித்யா அப்பாவியாய் கேட்க, வினோத் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான்.

“இதென்ன பொண்ணுங்க பீ.ஜின்னு நினைச்சியா? லேட்டா போன திட்றதுக்கு?”

“எதுக்கு இப்படி பொண்ணுக மாதிரி பீ.ஜியில போய் தங்கியிருக்க? தேவையா உனக்கு இதெல்லாம்?”

“அப்புறம்? வேற என்ன பண்ண சொல்ற? என் ரூம்மேட்ஸ் ரெண்டு பேருமே வாக்கப் பட்டு போய்ட்டானுங்க…நான் மட்டும் தனியா சமைச்சு சாப்ட்டு…அதெல்லாம் ரொம்ப வேலை…”

“வேற எதாவது ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட தங்கலாம்ல?”

“அப்புறம் அவங்களும் கல்யாணம் பண்ணி போய்ட்டா? மறுபடியும் வேற ஆள் தேடனும்…”

“அதுக்கு பேசாம நீயே கல்யாணம் பண்ணிகிட்டா இந்த பிரச்சனை இல்லைல்ல?”

“எதுக்கு? என் பொன்டாட்டிக்கும் சேத்து நான் சமைச்சு போடவா?” என்று சொல்லிவிட்டு பலமாய் சிரித்தான் வினோத்.

“உன்கிட்ட பேச முடியாது…என்னவோ பண்ணு!!!சரி…. சப்போஸ் உனக்கு ஒரு பொண்ண பிடிச்சிருந்துச்சுன்னா என்ன செய்வ?”

“என்ன செய்வேன்? பிடிச்சிருக்குன்னா பிடிச்சிருக்கு….அவ்ளோ தான்… அதுக்காக அசிங்கமா போய் அவகிட்டஉன்னை பிடிச்சிருக்கு அப்டீன்னெல்லாம் சொல்ல மாட்டேன்...

"பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்றதுல என்ன அசிங்கம்? அது எவ்ளோ அழகான விஷயம் தெரியுமா?" ஒரு கணம்நடப்பதை விடுத்து அவன் முகத்தையே பார்த்தாள்.

ஆனால் அவன் அதையெல்லாம் கண்டுகொண்டதாய் தெரியவில்லை, "உலகத்துலையே பேத்தலானவிஷயம்ன்னா அது ஒரு பொண்ணுகிட்ட ப்ரபோஸ் பண்றது தான்... எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு, நீஇல்லாம எனக்கு லைஃபே இல்லை. ஒவ்வொரு நிமிஷமும் உன்னை பாத்துகிட்ட இருக்கனும் போலஇருக்கு...இந்த மாதிரி வசனமெல்லாம் சத்தியமா என்னால பேச முடியாது.

"ஹ்ம்ம் சரி...நீயா போய் சொல்ல மாட்டே...ஆனா...ஒரு வேளை…ஒரு பொண்ணே வந்து உன்கிட்ட ப்ரபோஸ் பண்ணுதுன்னு வை…அப்ப என்ன பண்ணுவ?”

“அந்த மாதிரி எதுவும் நடக்கற மாதிரி தெரியல…”

“நடந்துருச்சுன்னு வை…என்ன பண்ணுவ? சொல்லு…”

“அதெல்லாம் நடக்கும் போது பாத்துக்கலாம்…”

பிறகு ஏதோ கேட்க நினைத்து எதுவும் கேட்காமல் நித்யா நடையை தொடர்ந்தாள். ஆனால் வினோத் அவளை விடுவதாய் இல்லை, “இப்ப எதுக்கு இதெல்லாம் கேக்குற நீ?”

“இல்லை…இப்ப பாரு…உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி போய்ட்டாங்க…உனக்கு தனியா இருக்கற மாதிரி தோணலையா? அதுக்காகவாவது நீ ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக்க கூடாது?”

“நான் எங்க தனியா இருக்கேன்? அதான், நீ இருக்கியே?”

“நானும்…ஒரு வேளை…நானும்…வேற யாரையாவது கல்யாணம் பண்ணி போய்ட்டா?” முகத்தில் ஆர்வம் பொங்க அவன் முகத்தையே உற்று நோக்கினாள்.

“அவங்க ரெண்டு பேரும் போகப் போறாங்கன்னு தெரிஞ்சதும், என்னடா பண்ணப் போறோம்னு தான் நினைச்சேன்…ஆனா, கரெக்ட்டான நேரத்துல நீ வரலை? அதே மாதிரி தான்…நீ போனாலும் வேற யாராவது வருவாங்க…அப்புறம் எனக்கு நீ யாருன்னு கூட மறந்து போய்டலாம்…” என்று சொல்லி அவன் சிரிக்கவும், நித்யா கண்களில் லேசாக நீர் துளிர்விட்டது. அதை அவன் பார்க்காதவாறு மறைத்தவள், “தட் வாஸ் நாட்ஃபன்னி!” என்று கோபமாக உறைத்துவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.

“ஹே நான் சும்மா விளையாட்டுக்கு…” என்று ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தவனுக்கு, கதவை படார் என்று அவள் திறந்து சாத்திய சத்தம் தான் பதிலாக கிடைத்தது.

அவளை பார்த்ததும் அவளை நன்றாக திட்டவேண்டுமென நினைத்துக் கொண்டிருந்த அவளது தோழி, அவள் முகத்தை பார்த்ததும் அந்த எண்ணத்தை கைவிட்டாள்.

“என்ன நித்தி? ஒரு மாதிரியா இருக்க?”

“ஒன்னுமில்லை…லேசா தலைவலிக்குது…சாரிடா…இவ்ளோ லேட் பண்ணிட்டேன்…நீ போய் தூங்கு…நானும் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு தூங்கறேன்…”

படுக்கையில் விழுந்து கண்களை மூடினாள். ’அப்புறம் எனக்கு நீ யாருன்னு கூட மறந்து போய்டலாம்…’ அவன் மீண்டும் அவளுக்கெதிரில் வந்து பேசுவதை போன்ற பிரம்மை தோன்ற, அவள் கண்களில் நீர் வழிந்தோடியது.

’ஒரு வேளை நானே உன்கிட்ட ப்ரபோஸ் பண்ணா என்ன செய்வ? ’அவள் கேட்காமல் விட்ட இந்த கேள்வியைஅவனிடம் கேட்டிருந்தால் என்ன பதில் சொல்லியிருப்பான்?

’ஹ்ம்ம்…அதுக்கும் அவன் எதாவது நக்கல் தான் அடிச்சிருப்பான்…’ ’ஹய்யோ…நாளைக்கே ஊரை காலி பண்ணிட்டு ஓடியிருப்பேன்னு சொன்னாலும் சொல்லியிருப்பான்….’ என்ற எண்ணம் அவள் சோகத்தையும் மறந்து அவளை லேசாக புன்னகைக்க வைத்தது.

அவள் வாழ்விலேயே அதிகமாக சிரித்த நாட்கள் அந்த ஆறு மாதங்கள் தான் என்று தோன்றியது. என்ன தான் வானம் விரும்பினாலும், வானவில் நிரந்தரமாக வானத்திலேயா தங்கிவிடப் போகிறது? சட்டென சொல்லாமல் கொல்லாமல் மறைந்துவிடத் தானே செய்கிறது? அதே போல் தான், என்றேனும் நிச்சயமாய் அவனை பிரிய நேரிடும், இதை பற்றி எண்ணுவதில் பயனில்லை, மெல்ல மெல்ல அவனிடம் பேசாமல் விலகியிருப்பதே தனக்கு நல்லது என்று முடிவெடுத்தாள். ஆனால் அவள் எடுத்த முடிவு, சமீப காலமாய் அவன் குரலுக்கு அடிமையாகிப் போயிருந்த அவளது கைபேசிக்கு பிடிக்கவில்லை போலும், உடனே செல்லச் சிணுங்கலாய் சிணுங்கியது.அழைத்தது அவன் தான்! மனதில் அதுவரை அடித்துக் கொண்டிருந்த புயற்காற்று, சட்டென தென்றலாய் மாற, அவள் அந்த நொடியின் முற்பகுதியில் எடுத்த முடிவை, அந்த நொடியின் பிற்பகுதியிலேயே கைவிட்டு, கைபேசியை காதருகில் வைத்து, அவளறியாமலே முகத்தில் அரும்பிய புன்னகையுடன், “ஹ்ம்ம்…” என்று மட்டும் சொன்னாள்.

படிக்காமல் செல்லும் நாட்களில் அதிகமாய் விடைத்தாளை நிரப்பும் மாணவர்களைப் போல், காலையிலிருந்து பேசி ஓய்ந்து, பேசுவதற்கு விஷயமே இல்லாத அந்த இரவு வேளையில், அவர்களது மூச்சுக் காற்றை சுமந்துவந்த ஒலிஅலைகளை சுவாசித்தபடி, கூடுதலாக ஒரு மணி நேரம் பேசிவிட்டு உறங்கச் சென்றனர்.

[தொடரும்]

பாகம் 3

ஓடிப்போலாமா? - 1

"விழிமூடி யோசித்தால் அங்கேயும் வருவாய் முன்னே முன்னே…”

அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் தான். ஆனால் இப்போதெல்லாம் அதை கேட்க கேட்க எரிச்சல் வர ஆரம்பித்திருந்தது வினோத்திற்கு. அவனது அறை நண்பன் சுரேன் வீட்டிற்கு வந்ததும் வராததுமாய், அவனது கைபேசி இப்படி பாடத்துவங்கியதும் தான் வினோத்தின் எரிச்சலுக்கு காரணம்.

’ச்சே, ஏதோ ஃப்ரெண்டுன்னு லவ்வுக்கெல்லாம் ஹெல்ப் பண்ணா, இப்ப இப்படி கடலை போட்டு நம்மள போர் அடிக்கறானே!’ என்று சலித்துக் கொண்டான்.

சுவரை பார்த்து சிரித்தபடி தனக்கே கேட்காத வண்ணம் கைபேசியில் பேசி சிரித்துக் கொண்டிருந்த சுரேனை பார்த்து, ’ஹ்ம்ம் திருத்தவே முடியாது’ என்று தலையிலடித்துக் கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தான் வினோத். தட்டில் உணவை எடுத்துக் கொண்டு வினோத்தின் அருகே வந்தமர்ந்தான் யாசர்.

“யே! அப்புறம் சொல்லவே மறந்துட்டனே! இப்ப தான் அம்மா ஃபோன் பண்ணாங்க…அந்த பொண்ணு மோஸ்ட்லி ஓகேவாயிடும் போல இருக்கு…”

அதிர்ச்சியுற்றவனாய் வினோத், “என்னடா சொல்ற?”

“என்னடா சொல்றேன்னா? இத்தன நேரம் என்ன ஜெர்மன்லையா சொல்லிட்டு இருந்தேன்? பொண்ணு நிச்சயம் ஆயிடுச்சுன்னு சொல்றேன்”

“அடக்கொடுமையே!”

உற்ற நண்பனிடம் கல்யாணம் நிச்சயமாகப் போகும் செய்தியை சொல்லும் போது இப்படி ஒரு பதிலை சத்தியமாக யாசர் எதிர்பார்க்கவில்லை.

“ஹே…என்ன ஆச்சு உனக்கு? நானும் பாத்துகிட்டே இருக்கேன்…நான் போன வாரம் அந்த பொண்ண பாக்க போனதிலிருந்து பேயறஞ்ச மாதிரியே இருக்க…”

“சாரி டா…சாரி…பாரு அவனை… விடிஞ்சிருச்சா, இல்லை ராத்திரியான்னு கூட தெரியாம எப்ப பாரும் ஃபோன்லையே பேசிட்டு இருக்கான்…அவனும் இன்னும் நாலு மாசத்துல கல்யாணம் பண்ணி போய்டுவான்…நீயும் இப்படி வந்து குண்ட தூக்கி போட்டா நான் எங்கடா போவேன்?

இருபத்தி ஐஞ்சு வயசு தான ஆச்சு! அதுக்குள்ள ஏண்டா இப்படி அடிச்சு பிடிச்சு கல்யாணம் பண்றீங்க?”

“கவலைபடாதடா பாப்பா…உன்னை ஒரு பீ.ஜி யில சேத்து விட்டர்றோம்”

“பீ.ஜியா? என் நிலைமை இப்படி ஆகிடுச்சே ஆஞ்னேயா…பேசாம இப்படி பண்ணா எப்படி?”
“எப்படி?”

“நான் உன் வீட்டுக்கே பேயிங் கெஸ்டா வந்துடறேனே!”

“டேய்!!! உன்னையெல்லாம் வாட்ச்மேனா கூட சேத்திக்க மாட்டான்டா எவனும்! எதுக்கு இந்த தலைவலி? பேசாம வீட்ல பொண்ணு பாக்க சொல்ல வேண்டியது தான?”

“உனக்கு தெரியாதா? எத்தன தடவை சொல்றது? என்னவோ நான் காமடி பண்றேன்னு நினைச்சுட்டீங்களா? இன்னொரு தடவை சொல்றேன், நல்லா கேட்டுக்கோ, ’எனக்கு இந்த, கல்யாணக் கான்செப்டே பிடிக்கல…”

“எத்தன நாளைக்கு தான் இதையே சொல்லிட்டு இருப்ப? சொல்ற பேச்சை கேளு…பேசாம ஒரு நல்ல பொண்ணா பாத்து…”

“போதும், போரடிக்காத மண்டி! கல்யாணம் பண்ணி என்னத்தடா பண்ணப் போறீங்க? சும்மா…கல்யாணம்…அப்புறம் காதுகுத்து, அப்புறம் மறுமடியும் நாம பெத்ததுகளுக்கு கல்யாணம்…இவ்ளோ தானாடா வாழ்க்கை? எனக்கு இதெல்லாம் ஒத்து வராது…”

“சரி…ஒத்து வராதுன்னா காதுகுத்தெல்லாம் வைக்காத, பசங்களும் அவங்களாவே பாத்து கல்யாணம் பண்ணிகட்டும்…”

“யே! நான் இவ்ளோ சீரியஸா பேசிட்டு இருக்கேன்…நீ விளையாடுறியா?”

“அதென்னவோ தெரியலடா பாப்பா…நீ காமடி பண்றத விட சீரியஸா பேசும் போது தான் ரொம்ப காமடியா இருக்கு” என்றபடி பலமாக சிரித்தான் யாசர். “சரி…கல்யாணம் வேணாங்குற…அப்புறம் எதுக்குடா எப்ப பாத்தாலும் அந்த பொண்ணுகிட்ட இன்ட்ரோ குடு, இந்த பொண்ணுகிட்ட குடுன்னு எங்க உயிர வாங்குற?”

“கல்யாணத்துக்கும் அதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? கடலை பட்டறையில் கல்யாணத்துக்கு என்ன வேலை?”

“என்னவோ பெருசா இவன் கடலை போட்ட மாதிரி ரொம்ப தான் பில்டப் குடுத்துட்டு இருக்கான்?” பேசி முடித்து விட்டு அப்போது தான் முன் அறைக்குள் நுழைந்த சுரேனும் வினோத்தை ஓட்டும் முக்கிய பணியில் கலந்து கொண்டான்.

வினோத், “வாடா வா…என்ன ஒரு கை கொறையுதேன்னு பாத்தேன்…உங்க அளவுக்கு எங்களுக்கு டேலன்ட் இல்லைன்னு ஒத்துக்கறேன்…”

சுரேன், “கோச்சுக்காதடா பாப்பா…ஆமா….நீ சின்ன வயசுல கூட எந்த பொண்ணுகிட்டையும் பேசினதில்லையா என்ன?”

சின்ன வயது என்றவுடன் வினோத்தின் முகம் கடுகடுப்பாக மாறியது,
“சின்ன வயசுல நான் எப்படி இருந்தேன் தெரியுமா? எல்லாம் ஒரு பொண்ணு…இல்லையில்ல ராட்சஸினால தான், பொண்ணுங்கன்னாலே வெறுத்து அவ்வளவா யாரோடையும் பேசுறது இல்லை…”“சரி கரண்ட் வேற இல்ல…நீ கண்டின்யூ பண்ணு பாப்பா…”

“நான் சின்ன வயசுல பயங்கர ரோமியோவா இருந்தேன்!”

“எது??? நீயா????” ஒரு சேர ஒலித்தது இருவரின் குரலும்.

“கேளுங்கடா…நாங்கெல்லாம் ஐஞ்சாவது படிச்சிட்டு இருக்கும் போதே வெய்ட்டு காட்டுவோம்ல? எங்கப்பா தங்கச்சியோட அதாவது என் அத்தை, அந்த மாமாவோட அண்ணன் பொண்ணு ஒருத்தி இருந்தா…”

“எதுவும் புரியல…முதல்ல அந்த பொண்ணு உனக்கு என்ன ஆகனும்னு சொல்லு…”

“அதான் சொன்னேனெ…எங்க அத்தையோட…”

“டேய்!!!”

“சரி சரி…சுருக்கமா சொல்லனும்னா எனக்கு மாமா பொண்ணு முறை…ஆனா கொஞ்சம் சுத்தி வளைச்சு! போதுமா? அந்த பொண்ணும் அப்ப ஐஞ்சாவது தான் படிச்சிட்டு இருந்தா. அவ அப்பயே படுபயங்கரமா படிப்பா, அதனால அவளோட கம்பேர் பண்ணி வீட்ல எனக்கு ஒரே திட்டு…அவளை பாத்தாலே எனக்கு எரிச்சல் எரிச்சலா வரும்…அதனால அவள எப்ப பாத்தாலும், நாம ஓடிப்போயிரலாமான்னு கேட்டுகிட்டே இருப்பேன்…”

“எரிச்சலா வந்தா எப்படிடா இப்படி போய் கேப்ப?”

“அப்படி நான் கேட்டா, அவளுக்கு பிடிக்காதில்லை? எதாவது கத்த ஆரம்பிச்சுடுவா, இல்லைன்னா அழுதுகிட்டே போய் எங்க அத்தைகிட்ட போட்டு தருவா…நான் இருக்கற பக்கமே வர மாட்டா…”

என் தொல்லை தாங்க முடியாம எங்க வீட்ல ஆறாவதிலிருந்து ஹாஸ்டல்ல சேத்திட்டாங்களா…அதனால ரொம்ப வருஷம் அவள நான் பாக்கவே இல்லை. ஒரு தடவை ஆனுவல் லீவப்ப எங்க குலதெய்வ கோவில்ல எனக்கு காதுகுத்து. அப்ப தான் அவள மறுபடியும் பாத்தேன். ஆளே அடையாளம் தெரியாத மாதிரி மாறியிருந்தா, பட்டு பாவடையெல்லாம் போட்டுகிட்டு அங்கயும் இங்கயும் ஓடிகிட்டு இருந்தா. எங்க பாட்டிகலெல்லாம், ரொம்ப அழகா இருக்கா, கண்ணே பட்டுடும், அவளுக்கு சுத்தி போடனும்னு வேற பேசிகிட்டாங்க…இதெல்லாம் பாத்து எனக்கென்னவோ அவ மேல ஒரே பொறாமையாயிடுச்சு.

“என்னது பொறாமையா?”

“என்னவோ அந்த வயசுல அப்படி தோணுச்சு…அதுவும் டென்த் ஸ்டேன்டர்ட்ல நான் பாதி மீசை மொளைச்சும் மொளைக்காமையும் பாக்கவே கேவலமா இருந்தேன்!”

“எது டென்த் ஸ்டேன்டர்ட்ல தான் உனக்கு காது குத்தினாங்களா? ஹா ஹா…எப்படிடா உங்க மாமா உன் வெய்ட்ட தாங்கினாரு?”

“டேய்! டிஸ்டர்ப் பண்ணாம கதைய கேளுங்கடா!” வினோத் சொல்ல சொல்ல, அவன் மனக்கண்களுக்கு முன் அந்த காட்சி விரிந்தது.

அந்த குலதெய்வ கோவில், சிறிய கோவில் தான், ஆனால் அதன் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய குளம் இருக்கும்…’இவ்ளோ பெரிய பையன் ஆனதுக்கப்புறம், வேணாம்னு சொல்லியும் கேக்காம காது குத்திட்டாங்களே’ என்று யோசித்தபடி மிகவும் சோகமாக அந்த ஓடைக்கு பக்கத்தில் தன் நிழலை பார்த்தபடி மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தான் வினோத்.

மாம்பழ மஞ்சள் நிறத்தில், மெரூன் பார்டருடன் கூடிய பட்டுப் பாவாடை, அவளது உயரத்தை விட நீளமாய் தரையில் புரள, பின்னாமல் விட்டிருந்த கூந்தல் காற்றில் அலைபாய, கையில் எதையோ பிடித்து ஆட்டியபடி, சத்தமாக சிரித்துக் கொண்டு, அந்த ஓடையருகே வேகமாக ஓடி வந்தாள் நித்யா.

“அத குடு நித்தி! ப்ளீஸ் நித்தி!!!” அவள் பின்னோடு ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான் அவளுடைய தம்பி பிரகாஷ்.

அவனை திரும்பி பார்த்து சிரித்துவிட்டு, “குடுக்க முடியாது போடா…” என்று இறைந்தபடி ஓடி வந்தவள், அங்கு தரையை பார்த்துக் கொண்டிருந்த வினோத் மீது மோதினாள். நிலை தடுமாறி விழப்போன இருவருமே சுதாரித்து நின்றனர். சிரித்துக் கொண்டே, “சாரி” என்றபடி அந்த இடத்தை விட்டு நகர போனவளின் கையை கெட்டியாக பற்றி நிறுத்தினான்.

கோபனான குரலில், “யேய்…இப்படியா கண்ணு மண்ணு தெரியாம ஓடி வருவாங்க?”

“அதான் சாரி சொன்னேனே!”

“சாரி சொல்லிட்டா எல்லாம் சரியா போச்சா?” என்றபடி அவனது பிடியை இறுக்கினான்.

“யேய்…கையை விட்றா…”

“என்னது டாவா? மரியாதையா பேசு…வாடா போடான்ன, அப்புறம் அவ்ளோ தான்!”

“என்னடா பண்ணுவ? அப்படி தான் சொல்லுவேன்…விட்றா கையை…”

கோபம் தலைக்கேறி, “என்ன பண்ணுவனா?” என்றவாறு அவளது கையை பிடித்து முறுக்கினான்.
“ஹய்யோ வலிக்குதே….அம்மாஆஆஆஅ….. விட்றா எருமமாடு! பிசாசு!”

எருமைமாடு என்ற வார்த்தையை கேட்டதும் யோசிக்காமல் உடனே செயல்பட்டான் வினோத். நடப்பதை உணர்ந்து, நித்யா சுதாரிக்கும் முன்பு, பிரகாஷ் அங்கு ஓடி வருவதற்குள், அவளை பிடித்து அவனுக்கு எதிர்புறமாக இழுத்து, அருகில் இருந்த ஓடையில் தள்ளினான். அம்மாஆ என்று அலறியவாறு விழுந்த அவளின் குரலை கேட்டு பெரியவர்கள் எல்லோரும் அங்கு ஒடி வந்தனர்.
----
“டேய்! ஏன்டா அப்படி பண்ண?”

“என்னவோ கோவம்…பண்ணிட்டேன்…ஆனா அதுக்கப்புறம் எங்கம்மா என்னை தொரத்தி தொரத்தி அடிச்சாங்க…அந்த நாள மட்டும் மறக்கவே முடியாது…எல்லாம் அந்த ராட்சஸியால வந்துச்சு…”

“பண்ற வேலையெல்லாம் நீ பண்ணிட்டு, அவளை ராட்சஸின்னு சொல்றியா? அதுக்கப்புறம் அந்த பொண்ணுகிட்ட பேசினியா இல்லையா?”

“அவங்கப்பாவுக்கு ட்ரான்ஸ்ஃபர் வந்து அவங்க வேற ஊருக்கு போய்ட்டாங்க…அதுப்புறம் நான் அவள பாக்கவே இல்லை…ஆனா அதுக்கப்புறம் வேற எந்த பொண்ணுகிட்டையுமே நான் அதிகமா என்ன, சுத்தமாவே பேசல. என்னவோ, பொண்ணுகனாலே பசங்ககிட்டெல்லாம் பேசக் கூடாதுன்னு நினைப்பாங்க…நம்ம எதுக்கு போய் வீணா அவங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணனுமேங்கற நினைப்பு தான் காலேஜ் படிக்கும் போது இருந்துச்சு….ஆனா வேலைக்கு வந்து இத்தன நாளாச்சு, சகஜமா எல்லாரோடையும் பேசினாலும், ஒருத்தவங்க கூடயும் அதிகம் பேசனும்னு தோணினதில்லை…ஆனா இதுல ஒரு பெரிய தியரி இருக்குடா….”

அதற்குள் சுரேனும், யாசரும் ’கொர் கொர்’ என்று சத்தம் எழுப்பிப் கொண்டு தூங்குவதைப் போல் நடிக்கவும், ’போங்கடா…’ என்றபடி அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றான் வினோத்.

யாசரும் வினோத்தும் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்ததால், மாலை பெரும்பாலும் இருவரும் ஒரே பேருந்தில் வீட்டிற்கு திரும்புவார்கள். ஒருவருக்கு வேலை சீக்கிரம் முடிந்து விட்டாலும், மற்றவருக்காக காத்திருந்து ஒன்றாக தான் செல்வார்கள். அன்றும் வழக்கம் போல் ’போலாமா’ என்று யாசருக்கு பிங் செய்தான்.

யாசர், ’இன்னும் கொஞ்சம் வேலை பாக்கி இருக்குடா….எட்டரை பஸ்ல போலாம்’ என்று பதிலனுப்பினான்.

ஆனால் வழக்கத்துக்கு மாறாக வினோத், “நான் கிளம்பறேன்டா…ஒரு மாதிரியா இருக்கு” என்று சொல்லிவிட்டு ஏழரை மணி பஸ்ஸை பிடிக்க வேக வேகமாக ஓடினான், திருமணம் நிச்சயம் ஆனதிலிருந்து பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தவுடன் யாசர் தொலைபேசியை எடுத்து பேச ஆரம்பித்திருந்ததால் வினோத்திற்கு காத்திருந்தால் மட்டும் என்ன பிரயோஜனம் என்ற எண்ணம் தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது.

வசதியாக ஒரு ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து, கண்கள் மூடியபடி கைபேசியில் பாடல் கேட்கத் துவங்கினான்.

“எக்ஸ்கூஸ்மீ மிஸ்டர் கந்தசாமி…” திடீரென்று பாடலுக்கு சம்பந்தமே இல்லாத மற்றொரு குரல் எக்ஸ்க்யூஸ்மி என்று ஒலித்தது. கண்களை விழித்துப் பார்த்தவனுகெதிரில் இரு பெண்கள் நின்றிருந்தனர்.

“நாங்க இங்க உக்காந்திருந்தோம்…புக் வச்சுட்டு போயிருக்கமே…”

அப்போது தான் அங்கிருந்த புத்தகத்தை கவனித்தவன், அந்த இரு பெண்களில் அவனருகே நின்றிருந்தவளை தினாவெட்டாக பார்த்து, “சோ?” என்றான்.

“நீங்க வேற எதாவது சீட்டுக்கு போனா நல்லா இருக்கும்…”

“ஏன்? நீங்க போலாமே?”

“இல்ல…நாங்க ரெண்டு பேரும் சேந்து உக்காரனும்…மத்த எல்லா இடத்திலையும் ஒவ்வொரு சீட் தான் இருக்கு…”

“அப்ப ஒன்னு பண்ணுங்க….ஒருத்தர் மடியில ஒருத்தர் உக்காந்துக்கோங்க…சேந்து உக்காரலாம்…”

அவன் பேசி முடிப்பதற்குள் அவனருகே நின்றிருந்தவள், அவனை கேவலமான ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தாள். அதற்குள் அவளுடைய தோழி அவளை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.

சாதாரணமாக தெரியாத யாரிடமும் இப்படி மரியாதை இல்லாமல் வம்பு பண்ணும் ரகம் இல்லை வினோத். வழக்கமான வினோத்தாக இருந்திருந்தால், அவர்கள் கேட்டதுமே அந்த இடத்தை அவர்களுக்கு கொடுத்திருப்பான். ஆனால் அன்று ஏனோ அந்த பெண்ணைப் பார்த்ததும் அவளை வம்புக்கு இழுக்க வேண்டும் போல தோண்றியது அவனுக்கு. அவர்கள் சென்ற பிறகு, ’நாம் ஏன் இப்படி நடந்து கொண்டோம்’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தவனின் சிந்தனையை கலைத்தது, “நீங்க வினோத் தான?”என்ற அதே குரல்.

திகைத்துப் போய் நிமிர்ந்தவனின் பார்வையில் முதலில் பட்டது அந்த பெண் அணிந்திருந்த அடையாள அட்டை. ’நித்யா’ என்ற கொட்டை எழுத்துகளை படித்து நிமிர்ந்தவனை பார்த்து அழகாய் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் நித்யா!

[தொடரும்]

பாகம் 2

விடாது [தொடரும்] - 2

அ.பொ.தி.பி அவர்களே! கதையை ஏற்கனவே முழுசா எழுதி வச்சிட்டு, வாரத்துக்கு ஒரு முறை தான் பதிவு போடறீங்க, இது உங்களுக்கு ஓவரா இல்ல?

என் சின்ன மூளையை கசக்கி, பிழிஞ்சு, காயப்போட்டு, கஷ்டப்பட்டு யோசிச்சு சஸ்பென்ஸ் வைக்கறேன்ல? அதுக்காக தான் :))

சரி இப்ப அடுத்து என்ன கதை வரப் போகுது?

அடுத்த கதை பேரு "ஓடிப்போலாமா" இதுல, மலரே மெளனமா கதையில வர பாப்பா @ வினோத் காரெக்டர் தான் ஹீரோ. ஹீரோயின் நித்யா. ஹீரோயின் பேர் என்ன வைக்கலாம்னு ரொம்ப யோசிச்சேன், ஒன்னும் கிடைக்கல, அதான் எங்கக்கா பேரையே வச்சுட்டேன் :P sorry நித்யா :))

ஹ்ம்ம்...கேக்கறனே தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க....இதுவும் தொடர்கதை தானா?

ஆமாங்க ஆமாம்...

ஏன் எப்ப பாரும் தொடர்கதை எழுதி கொல்றீங்க? அழகா ஒரு சிறுகதை எழுதக் கூடாதா?

என்ன பண்றது? எனக்கு வர்றத தான நான் எழுத முடியும்? இந்த கதையையே சின்னதா மூணு (?!?!) பகுதியில எழுதலாம்னு ஆரம்பிச்சேன்...ஆனா கொஞ்சம் பெருசா ஐஞ்சு பகுதி ஆகிடுச்சு :(

என்னவோ, எங்களுக்கெல்லாம் தொடர்கதை படிக்க டைமில்லை...எதுக்காக இந்த கதையை படிக்கனும்? இதுல என்ன speciality?

ஒன்னும் இல்லை...வழக்கம் போல இதுவும் காதல் கதை தான். இது நான் எழுதியிருக்கறது தான் ஒரே speciality :P

சரி சரி, மொக்கையை போடாம நிஜமான speciality என்னன்னு சொல்லுங்க...

வழக்கம் போல இல்லாம, இந்த கதையை தினமும்/alternate days ல போடலாம்னு இருக்கேன். அது தான் நிஜமான speciality :) அதனால ஒட்டுமொத்தமா கூட நீங்க வாரயிறுதியில படிக்கலாம். அப்புறம் இன்னொரு speciality கூட இருக்கே...

என்னதது?

இது என்னோட பத்தாவது தொடர் கதை!!!

ஓஓஓஓ...சூப்பர்...வெற்றிகரமாக பத்து தொடர்கதை எழுதி முடித்து விட்டதால், இன்று முதல் நீ, ’பத்து தொடர் கதை கண்ட பத்து!!!’ என்று அன்போடு அழைக்கப்படுவாய்!

நன்றி, நன்றி!!!

அப்புறம் கதைக்கு எதாவது trailer?

அதுக்கு தான இந்த பதிவ போட்டதே! :P அது இல்லாமலா?

ஓடிப்போலாமா?

வினோத் இப்படி…

"உலகத்துலையே பேத்தலான விஷயம்ன்னா அது ஒரு பொண்ணுகிட்ட ப்ரபோஸ் பண்றது தான்... எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு, நீ இல்லாம எனக்கு லைஃபே இல்லை. ஒவ்வொரு நிமிஷமும் உன்னை பாத்துகிட்ட இருக்கனும் போல இருக்கு...இந்த மாதிரி வசனமெல்லாம் சத்தியமா என்னால பேச முடியாது.”

ஆனா நித்யா? அவ எப்படி?

"அவள் வாழ்விலேயே அதிகமாக சிரித்த நாட்கள் அந்த ஆறு மாதங்கள் தான் என்று தோன்றியது. என்ன தான் வானம் விரும்பினாலும், வானவில் நிரந்தரமாக வானத்திலேயா தங்கிவிடப் போகிறது? சட்டென சொல்லாமல் கொள்ளாமல் மறைந்துவிடத் தானே செய்கிறது? அதே போல் தான், என்றேனும் நிச்சயமாய் அவனை பிரிய நேரிடும், இதை பற்றி எண்ணுவதில் பயனில்லை, மெல்ல மெல்ல அவனிடம் பேசாமல் விலகியிருப்பதே தனக்கு நல்லது என்று முடிவெடுத்தாள். ஆனால் அவள் எடுத்த முடிவு, சமீப காலமாய் அவன் குரலுக்கு அடிமையாகிப் போயிருந்த அவளது கைபேசிக்கு பிடிக்கவில்லை போலும், உடனே செல்லச் சிணுங்கலாய் சிணுங்கியது. அழைத்தது அவன் தான்! மனதில் அதுவரை அடித்துக் கொண்டிருந்த புயற்காற்று, சட்டென தென்றலாய் மாற, அவள் அந்த நொடியின் முற்பகுதியில் எடுத்த முடிவை, அந்த நொடியின் பிற்பகுதியிலேயே கைவிட்டு, கைபேசியை காதருகில் வைத்து, அவளறியாமலே முகத்தில் அரும்பிய புன்னகையுடன், “ஹ்ம்ம்…” என்று மட்டும் சொன்னாள்."

trailer போதும்னு நினைக்கறேன்...மீதி ப்ளாக்திரையில் காண்க...

சரி, trailer எல்லாம் நல்லா தான் இருக்கு...கதையை எப்ப போடபோறீங்க? அத சொல்லுங்க...

அவங்கெல்லாம் என்ன சொல்றாங்கன்னு நீங்களே பாத்துகோங்க...அவங்க ஓகே சொன்னப்புறம் தான் கதையை போட போறேன்....

யாரு அந்த ’அவங்க’?

அட நீங்க தாங்க...போய் மொத்தல்ல பின்னூட்டம் போடுங்க!

P.S: இது தடை செய்யப்பட்ட பின்னூட்டம்

உனக்கு நீயே பெயர் சூட்டிக் கொண்டதால், இன்று முதல் நீ, "அலப்பறை செய்யும் அல்பை" என்று அன்போடு அழைக்கப்படுவாய்!

My mommy is a sport :))

I had been to Las vegas last weekend and surprisingly I forgot to tell my parents about the trip :P and I dont have a mobile phone here. My mom who tried to reach me in my home landline phone on Friday and Saturday finally got to know from my sis that I went to LV. She was expecting me to call after I got back on Sunday night, but I slept off :)

At last I called her on monday evening. My mom being a typical Indian woman has a bad opinion about vegas (she still has) and was not that happy the last time I went there thou' she didn't oppose. So when the phone rang, i was wondering what would be her reaction this time. I told her, 'Dont know how...somehow i lost track of whether i told you or not...' she said, 'its ok...nithya told me' and then she said in a swinging tone, 'I m so happy to hear your voice after 3 days' Man!!!! my mommy is such a sport :) may be this is what they call positive attitude :)

To all my friends who always wonder how I am such a chamathu poonu (:P), here is my answer. How can I not confide each and everything to such a mom?